Is er iets vervelender dan een pak koekjes uit de kast trekken en ontdekken dat je een lege verpakking in je hand hebt? Mij overkwam dat weer. Ik trok niet één, maar wel drie lege koekjesverpakkingen uit de kast. Natuurlijk waren ze zo opengescheurd dat de resterende kruimels allemaal op de keukenvloer vielen. Zo had ik dubbele ergernis: geen koekje en een vloer vol kruimels. Ik ruik een complottheorie!
Bij een complot heb je boosdoeners. Dat zijn Hippie en Snobje, mijn zoon en dochter. Ze keren zich tegen iemand, zoals dat bij een klassiek complot gaat: tegen mij. Zij grazen de keukenkasten leeg in hun nooit te stuiten honger naar lekkers. Dat is gelijk het doel van dit complot. Ze willen verhullen dat ze niet, zoals afgesproken, één koekje naar binnen schuiven, maar een half pak. Ieder een half pak betekent een lege verpakking. Die gooi je niet weg, maar die leg je terug in de kast alsof de misdaad niet is gepleegd. Daarna speel je de vermoorde onschuld.
Natuurlijk hebben we al sinds ze zelfstandig door het huis lopen afspraken over snoepgedrag. Je pakt er één en je doet dat bij voorkeur in overleg met mij. Als ik er ben. Daar zit natuurlijk ook de angel. Ik ben er heel vaak niet, want dan ben ik aan het werk. De gelegenheid maakt de dief. Dan heerst er anarchie in huize Hutsekluts. Kinderbrains die denken het beter te weten dan hun volwassen en verstandige moeder. Dat heb ik jarenlang opgelost door gewoon geen koekjes te kopen. Dat was goed voor de lijn en ik voorkwam een heleboel ergernis. Nu we niet altijd meer met zijn drietjes zijn, kan ik de anderen geen slachtoffer laten worden van dit beleid. Daarom haal ik weer koekjes in huis.
Toch zou je denken dat je een elf- en dertienjarige gemakkelijk kunt uitleggen dat gesnaai slecht is voor je tanden en de lijn. Om niet te spreken van de gênante situatie als je visite hebt. Je wilt een koekje presenteren en je kijkt tegen lege verpakkingen aan. Helaas stuit ik steeds op glazige en quasi-onschuldige puberblikken en volkomen onbegrip. De Sint-Pietersberg verhuist eerder naar Groningen, dan dat mijn uitgehongerde pubers zich leren beheersen.
Zit er dan nog iets anders achter dit lege verpakkingencomplot? Mijn achterdochtig brein vermoedt van wel. Is het een bewust of onbewust signaal? Willen ze me laten voelen dat wie thuis is, die bepaalt?
