Oranje rozet

‘Ik verdien een lintje.’ Een oranje rozet, zoals paarden ook krijgen wanneer ze de eerste prijs voor een baasje hebben verdiend. Een hele grote! ‘s Nachts om half vier denk je dit niet zomaar. Dan is er iets vreemds gebeurd of je hebt net de relativiteitstheorie van Einstein verbeterd. Zo slim ben ik niet, maar sinds Hardloper parttime bij ons woont, zijn veel ongewone dingen gewoon.

Om half vier zit hij rechtop in bed. ‘Muggenspul, nu! Ze prikken me lek.’ Met veel kabaal strompelt hij naar de badkamer. Tegen de tijd dat hij de badkamerdeur bereikt, weet waarschijnlijk het hele blok dat hij wakker is. Plassen, doortrekken en aan het gerommel te horen doorzoekt hij de mandjes met Etosvoorraad. Daar kan hij de anti-priktube niet vinden. Hij komt dus terug. ‘Waar ligt dat muggenspul?’ Ik wijs slaperig naar de commode waar de televisie op staat. Daar vind hij wat en ik moet vaststellen of dat is wat hij zoekt. Dat is lastig als je ogen dichtzitten, maar ik voel aan de vorm dat het geen mascara is. Morgenochtend zou dat wel een grap zijn: Hardloper met grote zwarte stippen op zijn lichaam.

Mag ik weer slapen? Niet dus. Hardloper zoekt het anti-muggenspul. Ik dirigeer hem naar beneden. Bons, krak, bons, wat maakt een trap midden in de nacht veel lawaai. Even later weer bons, krak, bons. Daar is hij weer!

Inmiddels heb ik de klamboe rond het bed getrokken en een veilig tentje gemaakt. Een slimme, of achteraf domme mug is toch onder het net gekomen. Het zzz-en blijft aanhouden. Een aanval op een oor en de lichten gaan weer aan. Op heel onboeddhistische wijze maakt Hardloper aan het gezoem en aan het muggenleven een einde. Had hij maar geen mug moeten worden. ‘Moet je kijken, zoveel bloed!’ Weer gaat hij naar de badkamer. Ditmaal om onze bloedsporen en het lijk van de mug van zijn handen te wassen. Mag ik dan nu eindelijk slapen? Tevreden lig ik er klaar voor. Mijn ogen zijn dicht, mijn verstand staat op nul en mijn spieren houd ik slap. Nog even en ik zink zo weer in dromenland.

‘Pief, paf!’ en gelach. Opeens is er veel beweging in bed. Hardloper schiet denkbeeldig muggen dood die aan de andere kant van het net zitten. Hij maakte lange neuzen naar ze en steekt z’n tong uit. ‘Jullie kunnen lekker niet bij ons komen!’ Daarna moet hij lachen, aan zelfreflectie geen gebrek. Ik moet ook lachen, maar ik bedenk tegelijk dat hij al aardig in een niet-te-stuitenstemming komt. Visioenen van Ritalin en Conserta passeerden de binnenkant van mijn ogen. Helaas schreven ze dat nog niet voor toen Hardloper kind was. Nu moet hij als vierenveertigjarige druktemaker zelf zijn energie in balans houden. Zou ik na de vakantie een deal kunnen sluiten met een van mijn Rugzakstudenten? Sommigen slikken dozen vol ADHD-pillen. Daar moet ik toch aan kunnen komen. Ik fantaseer over wijn met kilo’s Ritalin erin. Wat een rustige nachten! Mopperend stel ik voor dat hij zijn ademhaling gaat tellen. Dan val je vanzelf in slaap.

Om kwart over acht word ik weer wakker. Een vinger in mijn oor en een por in mijn zij. Wakker worden! Ik zit al op drieduizend ademhalingen. Het is zondagochtend en we gaan hardlopen.