Vleeseters en vegetariërs op één kussen, daar slaapt de duvel tussen!

Mam, wat eten we? Pasta pesto en tomatensalade? Wij eten mediterraan en vooral vegetarisch. Af en toe komt er vis op tafel, omdat ik denk dat opgroeiende kinderen dat nodig hebben. Dat doen we pas sinds een jaar of vier. Daarvoor waren we strenge vegetariërs. Ik keurde zelfs snoep af waar gelatine in zit! Daar ben ik nu wat minder dogmatisch in, maar een gelatinepudding krijg ik nog steeds niet weg. Ik zal dat ook nooit op tafel zetten. In de vakantie las ik op het strand een boek van de Dalai Lama. Hij is ook een parttime vegetariër en dus net zo hypocriet als ik. Dat lucht me op.

Om het leven ingewikkeld te maken, heeft Cupido voor mij een carnivoor als partner uitgekozen. Hardloper kiest eerst zijn vlees en dan bedenkt hij wat hij erbij eet. Vandaag eten we biefstuk met sla of karbonade met doppertjes. Van mediterraan eten gruwelt hij. Vlees, aardappels en groente, daarmee maak ik hem gelukkig. Mijn moeder zei altijd dat de liefde van de man door de maag gaat. Daarom eten we nu vaker Hollands eten: groente, aardappels, vega, vis of een stukje vlees. Het vlees is natuurlijk voor Hardloper. Dat levert een enorme berg afwas op en ik ontdekte dat vier gaspitten te weinig zijn om gedifferentieerd te koken.

Sinds we vleeseters in huis hebben, denkt mijn zoon Hippie dat echte mannen vlees eten. Hij vindt zichzelf een echte kerel, daarom maakte hij met mij een deal. Vanaf zijn twaalfde mag hij kiezen wat hij wil. Ik kan dan toch niet meer controleren wat hij met zijn zakgeld doet. Natuurlijk wil ik ook voorkomen dat hij stiekem frikadellen koopt om een echte man te zijn. Dat is net zo sneu als stiekem een sigaretje roken. Daarom bereidt hij zich al voor op een vleesetend bestaan. Aan tafel vraagt hij regelmatig aan Hardloper hoe die kippenpoot nou eigenlijk smaakt. Daarna begint zoonlief, ondeugend kijkend naar mij, over linker- en rechterpootjes. Daar gaat mijn vredelievende opvoeding!

Complot

Is er iets vervelender dan een pak koekjes uit de kast trekken en ontdekken dat je een lege verpakking in je hand hebt? Mij overkwam dat weer. Ik trok niet één, maar wel drie lege koekjesverpakkingen uit de kast. Natuurlijk waren ze zo opengescheurd dat de resterende kruimels allemaal op de keukenvloer vielen. Zo had ik dubbele ergernis: geen koekje en een vloer vol kruimels. Ik ruik een complottheorie!

Bij een complot heb je boosdoeners. Dat zijn Hippie en Snobje, mijn zoon en dochter. Ze keren zich tegen iemand, zoals dat bij een klassiek complot gaat: tegen mij. Zij grazen de keukenkasten leeg in hun nooit te stuiten honger naar lekkers. Dat is gelijk het doel van dit complot. Ze willen verhullen dat ze niet, zoals afgesproken, één koekje naar binnen schuiven, maar een half pak. Ieder een half pak betekent een lege verpakking. Die gooi je niet weg, maar die leg je terug in de kast alsof de misdaad niet is gepleegd. Daarna speel je de vermoorde onschuld.

Natuurlijk hebben we al sinds ze zelfstandig door het huis lopen afspraken over snoepgedrag. Je pakt er één en je doet dat bij voorkeur in overleg met mij. Als ik er ben. Daar zit natuurlijk ook de angel. Ik ben er heel vaak niet, want dan ben ik aan het werk. De gelegenheid maakt de dief. Dan heerst er anarchie in huize Hutsekluts. Kinderbrains die denken het beter te weten dan hun volwassen en verstandige moeder. Dat heb ik jarenlang opgelost door gewoon geen koekjes te kopen. Dat was goed voor de lijn en ik voorkwam een heleboel ergernis. Nu we niet altijd meer met zijn drietjes zijn, kan ik de anderen geen slachtoffer laten worden van dit beleid. Daarom haal ik weer koekjes in huis.

Toch zou je denken dat je een elf- en dertienjarige gemakkelijk kunt uitleggen dat gesnaai slecht is voor je tanden en de lijn. Om niet te spreken van de gênante situatie als je visite hebt. Je wilt een koekje presenteren en je kijkt tegen lege verpakkingen aan. Helaas stuit ik steeds op glazige en quasi-onschuldige puberblikken en volkomen onbegrip. De Sint-Pietersberg verhuist eerder naar Groningen, dan dat mijn uitgehongerde pubers zich leren beheersen.

Zit er dan nog iets anders achter dit lege verpakkingencomplot? Mijn achterdochtig brein vermoedt van wel. Is het een bewust of onbewust signaal? Willen ze me laten voelen dat wie thuis is, die bepaalt?

Schietschijf

Vorige week stond Motorboy met een cadeau aan de deur. Hij had iets bijzonders op de kop getikt voor zijn broertje PC-fanaat: een buks. Nu moet je weten dat ik regelmatig de bijnaam Femke krijg. Dat vat ik op als een compliment. Ik vind idealisme geen vies woord. Je mag me ook wel een beetje links noemen. Een beetje, want ik ben niet zo van de barricaden. Anderen ervaren mij wel als een strijdbaar type. Ik schijn last van zendingsdrang te hebben als het om mijn duidelijke en vastomlijnde ideeën gaat: geen vlees en tegen onrecht. Eigenlijk zou ik wel een boeddhist willen worden, maar daar ben ik veel te lui voor.

Hardloper wist zich even geen raad met het cadeau. Wat zou ik ervan vinden? Ik vond het moeilijk om mijn mening onder stoelen en banken te houden. Een van onze afspraken is dat we ons niet met de opvoeding van elkaars kinderen bemoeien. Dan moet je dat ook niet doen. Ook niet als het even lastig wordt. Hardloper besloot sportief met het dilemma om te gaan. De jongens haalden een doos uit de garage en daar tekende hij een roos op. De doos zette hij op een stoel in de tuin. Daarna mochten ze om de beurt schieten. Toen ik even kwam kijken, werd me duidelijk gemaakt dat het een mannending is. Ik was wel welkom, maar ik mocht niet zeuren.

Gisteren tijdens het eten vertelde Hardloper dat PC-fanaat lid wil worden van een club. Een computerclub, vroeg ik naïef. Een schietclub, corrigeerde Hardloper voorzichtig. Jongeren vanaf veertien jaar schijnen lid te mogen worden van een schutterij. Ze mogen dan met een luchtdrukding schieten. Ik probeer er niets van te vinden, terwijl ik beelden voor me krijg van Amerikaanse jongeren die stoer met geweren in de weer zijn. Ieder mens heeft in de VS het recht zich te verdedigen. Helaas vallen nergens zoveel doden door wapens als daar. Ik heb altijd geroepen dat ik tegen wapenbezit ben. Wat ga ik hier dus van vinden? Het kost me heel veel moeite, maar ik ga er niets van vinden. Ik wil alleen hier in huis niet met wapens geconfronteerd worden. Ik moet ook kinderen opvoeden en ik wil niet dat zij vaker dan incidenteel met wapens in aanraking komen. Gelukkig heeft Hardloper nog geen toestemming gegeven. Hij gaat eerst kijken wat voor club het is. Ik ga duimen dat schieten een heel saaie hobby is.

Oranje rozet

‘Ik verdien een lintje.’ Een oranje rozet, zoals paarden ook krijgen wanneer ze de eerste prijs voor een baasje hebben verdiend. Een hele grote! ‘s Nachts om half vier denk je dit niet zomaar. Dan is er iets vreemds gebeurd of je hebt net de relativiteitstheorie van Einstein verbeterd. Zo slim ben ik niet, maar sinds Hardloper parttime bij ons woont, zijn veel ongewone dingen gewoon.

Om half vier zit hij rechtop in bed. ‘Muggenspul, nu! Ze prikken me lek.’ Met veel kabaal strompelt hij naar de badkamer. Tegen de tijd dat hij de badkamerdeur bereikt, weet waarschijnlijk het hele blok dat hij wakker is. Plassen, doortrekken en aan het gerommel te horen doorzoekt hij de mandjes met Etosvoorraad. Daar kan hij de anti-priktube niet vinden. Hij komt dus terug. ‘Waar ligt dat muggenspul?’ Ik wijs slaperig naar de commode waar de televisie op staat. Daar vind hij wat en ik moet vaststellen of dat is wat hij zoekt. Dat is lastig als je ogen dichtzitten, maar ik voel aan de vorm dat het geen mascara is. Morgenochtend zou dat wel een grap zijn: Hardloper met grote zwarte stippen op zijn lichaam.

Mag ik weer slapen? Niet dus. Hardloper zoekt het anti-muggenspul. Ik dirigeer hem naar beneden. Bons, krak, bons, wat maakt een trap midden in de nacht veel lawaai. Even later weer bons, krak, bons. Daar is hij weer!

Inmiddels heb ik de klamboe rond het bed getrokken en een veilig tentje gemaakt. Een slimme, of achteraf domme mug is toch onder het net gekomen. Het zzz-en blijft aanhouden. Een aanval op een oor en de lichten gaan weer aan. Op heel onboeddhistische wijze maakt Hardloper aan het gezoem en aan het muggenleven een einde. Had hij maar geen mug moeten worden. ‘Moet je kijken, zoveel bloed!’ Weer gaat hij naar de badkamer. Ditmaal om onze bloedsporen en het lijk van de mug van zijn handen te wassen. Mag ik dan nu eindelijk slapen? Tevreden lig ik er klaar voor. Mijn ogen zijn dicht, mijn verstand staat op nul en mijn spieren houd ik slap. Nog even en ik zink zo weer in dromenland.

‘Pief, paf!’ en gelach. Opeens is er veel beweging in bed. Hardloper schiet denkbeeldig muggen dood die aan de andere kant van het net zitten. Hij maakte lange neuzen naar ze en steekt z’n tong uit. ‘Jullie kunnen lekker niet bij ons komen!’ Daarna moet hij lachen, aan zelfreflectie geen gebrek. Ik moet ook lachen, maar ik bedenk tegelijk dat hij al aardig in een niet-te-stuitenstemming komt. Visioenen van Ritalin en Conserta passeerden de binnenkant van mijn ogen. Helaas schreven ze dat nog niet voor toen Hardloper kind was. Nu moet hij als vierenveertigjarige druktemaker zelf zijn energie in balans houden. Zou ik na de vakantie een deal kunnen sluiten met een van mijn Rugzakstudenten? Sommigen slikken dozen vol ADHD-pillen. Daar moet ik toch aan kunnen komen. Ik fantaseer over wijn met kilo’s Ritalin erin. Wat een rustige nachten! Mopperend stel ik voor dat hij zijn ademhaling gaat tellen. Dan val je vanzelf in slaap.

Om kwart over acht word ik weer wakker. Een vinger in mijn oor en een por in mijn zij. Wakker worden! Ik zit al op drieduizend ademhalingen. Het is zondagochtend en we gaan hardlopen.